زبان شناسی همگانی
درباره وبلاگ


سایت زبان شناسی همگانی در جهت گسترش و معرفی رشته زبان شناسی همگانی آغاز به کار کرد
rezasalimi18@yahoo.com

مدیر وبلاگ : رضا سلیمی
مطالب اخیر
نویسندگان

سخنرانی «پیکره تاریخی زبان فارسی و برچسب‌دهی دستوری آن در پایگاه داده های زبان فارسی»، با حضور استادان و پژوهشگران و علاقه‌مندان صبح روز شنبه 29 فروردین 94 از ساعت 10 تا 12 در پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی برگزار شد.

مجری این طرح، دکتر مصطفی عاصی، عضو هیئت علمی پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، اولین سخنران این نشست بود. طرح پیکره تاریخی، بخشی از طرح بزرگ پایگاه داده‌های زبان فارسی است که به گفتۀ سخنران، طرحی طولانی و مداوم است. این طرح دربرگیرنده مجموعه‌ای از اطلاعات درباره زبان فارسی است و کلیه پژوهشگرانی که در مورد زبان فارسی پژوهش می‌کنند می‌توانند از آن استفاده کنند. بخش بعدی سخنرانی دکتر عاصی، توضیح درباره زبان‌شناسی پیکره‌ای و پیشینۀ آن در ایران و جهان از جمله آثار الخلیل و سیبویه و در حوزه فرهنگ‌نگاری لغت فرس اسدی از اسدی طوسی بود. پیکره، در مفهوم عام در برگیرنده چند واژه،  جمله یا متن کوتاه یا طولانی پراکنده یا برگزیده در یک حوزه خاص زبانی است. ایشان همچنین به ورود رایانه به این حوزه و امکان ذخیرۀ حجم بزرگی از داده‌های نوشتاری و گفتاری، جستجو و دسته‌بندی و پردازش و به روز کردن و امکان بررسی تحولات زبانی اشاره کرد. بخش دیگر سخنان دکتر عاصی در مورد تغییر دیدگاه پیکره‌ای از قرن بیستم و تلاش برای به کارگیری داده‌های طبیعی و واقعی با حجم بیشتر بود. به عقیدۀ سخنران، زبان‌شناسی پیکره‌ای شاخه‌ای از زبان‌شناسی کاربردی و میان‌رشته‌ای است و کاربرد این حوزه در آموزش زبان، تحلیل گفتمان، سبک‌شناسی، ترجمه و زبان‌شناسی حقوقی و اجتماعی، فرهنگ‌نگاری و دستورنگاری، تغییرات زبان و معنی‌شناسی و به‌ویژه در حوزه‌های جدید پیکره‌بنیاد آن است. مهم‌ترین کاربرد پیکرۀ تاریخی، در بررسی روند تحول زبان  به عنوان پایشگر (monitoring corpora) است. پایان‌بخش سخنان دکتر عاصی، معرفی پایگاه داده‌های زبان فارسی و وجود سبک‌های رسمی و ادبی و روزنامه‌ای و کودک و ... در آن بود. این پایگاه، روزآیند نیز می‌شود و امکان جستجو و گزینش پیکره‌های مختلف ارائۀ فهرست بسامدی و فهرست واژه‌نما Concordance از متن در آن وجود دارد و از طریق نشانی Pldb.ihcs.ac.ir در دسترس است.

دیگر سخنران این نشست، سعیده قندی (‌این طرح موضوع پایان‌نامه کارشناسی ارشد وی است)، در آغاز در مورد پیکره‌های تاریخی و چالش‌های ساخت آن سخن گفت. در این طرح که با حمایت مالی صندوق حمایت از پژوهشگران و فناوران بنیاد ریاست جمهوری انجام شده است، بازۀ زمانی قرن پنجم تا هفتم در نظر گرفته شده است و پیکره، دربرگیرندۀ  50 متن کامل و 4میلیون واژه است. در این پیکره از هر ژانر حداقل یک متن وجود دارد و به علت یافت نشدن پیکره‌ای از زبان زنان، نمونه‌ای از زبان زنان در آن وجود ندارد. اشاره به پیکرۀ هلسینکی 1984 به عنوان بزرگترین پیکره که 10  قرن را پوشش می‌دهد و پیکرۀ فرهنگستان زبان برای فرهنگ جامع زبان فارسی که گزینشی است، از دیگر بخش‌های سخنرانی بود. ویژگی‌های این پیکرۀ تاریخی نوشتاری، داشتن متن نثر  و تک‌زبانی و درزمانی و مرجع بودن و پویا بودن آن است. در بخش پایانی پژوهشگر به نکته‌هایی در مورد شیوۀ تایپ و ویرایش متن‌ها، مشکل نیم‌فاصله و هم‌نویسه‌ها و وجود فاصله بین اجزای تصریفی افعال در متن‌های تاریخی اشاره کرد. این پیکره در پایگاه داده‌های زبان فارسی، برچسب‌دهی آوایی خودکار شده و برچسب‌دهی دستی دستوری 20 متن آن توسط پژوهشگر و همکار ایشان انجام شده است.

در هنگام برچسب‌دهی، به تناسب نمونه‌های تاریخی، برچسب‌های مقوله‌ای جدید فعل دعایی و شاخص اضافه شده است. به گفتۀ سعیده قندی، «ر‌ا‌» گاهی حرف اضافه، گاهی نشانۀ مفعول و گاهی نشانۀ گفتمانی است. البته در این پروژه برچسب گفتمانی وجود ندارد. کاربران این پیکره می توانند سازمان‌ها و مراکزی از جمله مرکز تحقیقات مخابرات، فرهنگستان زبان و ادب فارسی، آموزش و پرورش، سازمان‌های چاپ و نشر و مرکز اسناد و رسانه‌ها باشند که برخی از آنها امروزه از این پیکره استفاده می‌کنند. اشاره به جای خالی پیکره‌ها درپژوهش دانشجویان ادبیات زبان فارسی و برچسب‌دهی معنایی پیکره در فازهای بعدی از دیگر نکته‌های این سخنرانی بود.

امکانات پیکره به صورت جستجوی کلیدواژه و مفهوم و واژه‌های همایند و همسایه و گزارش آماری و واژگانی و بسامدی در دسترس است. این پیکره برخط و رایگان استدر پایان نیز سخنرانان با نمایش وبگاه پایگاه داده‌ها، برخی قابلیت‌ها و امکانات آن را توضیح دادند و گفته شد که 80 کشور تا به حال از این پیکره استفاده کرده‌اند. یکی از نکته‌های جالب این طرح آن است که همۀ اعضای آن خانم هستند.





نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :

نجمن زبان­شناسی ایران برگزار می­کند:

دومین همایش ملی زبانشناسی حقوقی: تحلیل گفتمان حقوقی

دبیر علمی: دکتر فردوس آقاگل زاده

دبیر اجرایی: دکتر فائزه فرازنده پور

 

ارسال چکیده و اصل مقاله: 31تیر1394

اعلام نتایج: 1شهریور1394

زمان برگزاری: آبان 1394

محورهای همایش:

·        آواشناسی حقوقی

·        تحلیل گفتمان دادگاه

·        ترجمه حقوقی و اصطلاح شناسی

·        سبک شناسی متون حقوقی

·        بومی سازی زبانشناسی حقوقی در ایران

 

- لازم به ذکر است:

·  مقالاتی در اولویت پذیرش قرار می گیرند که بیشتر به تحلیل داده ها و تحقیقات میدانی بپردازند و کمتر مباحث نظری را مطرح کنند.

· مجموعه مقالات برگزیده یک ماه پس از برگزاری همایش توسط نشر نویسه پارسی منتشر خواهد شد.   

· مقالات مشترک در صورتی در مجموعه مقالات چاپ خواهد شد که همه مؤلفان آن مقاله در همایش شرکت کرده و حضور داشته باشند. 

· مقالات باید بر اساس قالب ابلاغی انجمن تدوین شود. قالب مقاله را از  اینجا دریافت کنید.

· مقالات می بایست به نشانی رایانامه hamayesh@lsi.ir  ارسال شوند.





نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
امبرتو اکو برگران عاطفه اولیایی

الاخره با آزمودن کمبود های زبان کامل که برای جبران کمبودهای زبان های طبیعی ساخته شده بودند، درخواهیم یافت که این زبان های کامل ما نیز بی نقص نیستند.  و این بالاخره، رهایی  ما  از نفرین بابل خواهد بود.******

در این اثنا، مسیحست دین رسمی شد ودر شرق قلمرو به زبان یونانی و در غرب آن به زبان لاتین تبلیغ می شد.   بعد از آن که جِرُم مقدس[3]، کتاب عهد عتیق[4] را در قرن چهارم ترجمه کرد، احتیاج به دانستن زبان عبری کمتر احساس می شد. این مورد در باره ی زبان یونانی نیز مصداق یافت.  الهیات مسیحی بر اساس نوشته های عهد عتیق  به زبان عبری و عهد جدید عمد تا به زبان یونانی تدوین شد. اگوستین مقدس عبری نمی دانست و به زبان یونانی نیز تسلط نداشت.(ر.ک  به مارو[5] ۱۹۵۸) و این خود معمایی است: مردی که از راه تفسیر کتاب مقدس، در پی درک معنای حقیقی الهیات بود،  تنها ترجمه ی لاتینی آن ها را می توانست بخواند. به نظر می رسد وی هیچگاه به  فکر رجوع به نسخه ی اصلی به زبان عبری نبوده است.   با شک به اینکه یهودیان هر اشاره ای در باره ی ظهور مسیح را از متون مقدسشان حذف کرده باشند، وی هرگز به یهودیان اعتماد نکردو تنها به مقایسه ی نسخ  مختلف ترجمه شده پرداخت تا  مقبول ترین آن ها را بیابد.  بدین ترتیب، اگر چه اگوستین مقدس پدرتفسیر متون مذهبی ( هرمنوتیک) خوانده شد، هرگز یک زبان شناس تطبیقی نبوده است. 

اگوستین مقدس تصوری از زبانی کامل که مشترک عام باشد، داشت.  ولی این نه زبان واژه ها بلکه  زبانی  سامان یافته ازخود اشیاء بود.  او دنیا را به مثابه کتابی می دید که به دست خدا نوشته شده است. آن هایی که توانایی خواندن این کتاب را داشتند قادر به درک تمثیل های مستوربوده واز نمود ها،  در پس ارجاعات  به اشیاء ساده ی زمینی ( گیاهان، سنگ ها و حیوانات) راز گشایی می کردند.  لیکن درک این زبان جهانی که توسط خالق شکل یافته بود، بدون در دست داشتن کلید آن امکان پذیرنبود.   کوشش برای ارائه ی چنین کلیدی بود که طی قرون وسطی،  باعث وفورکتب علوم طبیعی با شرح حیوانات و آمیخته به  پند های اخلاقی،  کتب گوهر شناسی ، دانشنامه ها و  اطلس[6] ها شد. رد پای  این سنت در داستان خودمان نیز آشکار است: فرهنگ اروپایی  نیز با این این باور که حقیقت  به نتهایی از طریق  خط نقش ها، و سایر تصاویر رمزگونه  قابل بیان است، هر از چندی به نماد و نشانه ها رو کرده است.  با این حال  دغدغه ی فکری نمادین اگوستین مقدس با آرزوی بازیافت زبانی گم شده که کسی شاید و یا باید دوباره  به آن سخن گوید غرابتی نداشت.    

زبان عبری قطعا برای اگوستین و تقریبا تمام پدران اولیه  مسیحیت، زبان ازلی بود.  زبانی بود که قبل از بابل بدان سخن می گفتند.  پس از سردگمی[7] نیز زبان قوم[8] برگزیده بود.  با این حال اگوستین کوچکترین علاقه ای به بازیابی آن زبان نداشت و از لاتین  که دیگر حالا زبان کلیسا و الهیات بود به راحتی استفاده می کرد.    چند قرن بعد، ایزودر سویل[9]  پنداشت که سه زبان مقدس وجود داشته است: عبری، یونانی و لاتین زیرا که نوشته های بالای صلیب به این سه زبان بود.( etymologiarum,IX,1).   با چنین  اسنتناجی، مشخص کردن زبانی که خداوند به آن گفت «  نورباشد! » مشگل تر شد.

 معمای زبانی دیگری نیز پدران کلیسا را به خود مشغول کرده بود: در انجیل تصریح شده که پروردگار تمام موجودات زمین و هوا را به نزد آدم آورد. اما ماهی ها چه؟ آیا آدم بر ماهی ها نیز نام گذاشت؟  شاید  آوردن ماهی ها از عمق دریا ها تا بهشت کار آسانی نبوده است.  شاید این را موضوع مهمی نینگاریم،  لیکن علیرغم آن که پاسخ پیشنهادی اگوست آن بود که ماهی ها، یک به یک،  همزمان با کشفشان نامیده شدند[10]،  به  همین سؤال که آخرین رد پای آن در « منشا و توسعه ی حروف  الفبا» نوشته ی مسی[11]  و منتشر شده در سال ۱۷۶۳ ( ر.ک به وایت ـ White ۱۹۱۷: II، ۱۹۱۷) یافت شده است، هرگز پاسخی داده نشده است.  

بین فروپاشی امپراطوری روم و قرون وسطای اولیه و قبل ازپیدایش اروپا،  تصوری از آینده ی زبانی این قاره نبود. زبان ها به تدریج شکل می گرفتند. نزدیک به اواخر قرن پانزدهم دیگر نه به زبان لاتینی بلکه به  زبان های گالوـ رومی[12]،-ایتالیایی ـ-رومی یا اسپانیایی ـ رومی صحبت می شد.  در حالیکه روشنفکران با دخل و تصرف در زبان لاتین، کماکان به آن می نوشتند، و در گوشه و کنار  لحجه های محلی  از پیوند  زبان های ماقبل تمدن رومی با زبان های جدید بربر های اشغال کننده شکل می گرفتند.

در قرن هفتم یعنی  قبل از آن که سندی به زبان های رومی و یا ژرمنی نگاشته شود، اولین اشاره به موضوع مورد بررسی ما  پدیدار می گردد و آن کوششی است از جانب دستور نویسان ایرلندی در برتر نمایاندن زبان  ایرلندی ( گی لیک[13]) بر زبان رسمی لاتینی. در نوشته ای به نام «دستورالعمل برای شعرا[14]»  دستور زبان نویسان ایرلندی این چنین به مواد مورد استفاده در ساختمان برج بابل اشاره می کند: « دیگران می گویند که در ساخت برج بابل تنها ۹ ماده مورد استفاده قرار گرفته است یعنی گچ و آب،  پشم و خون،  چوب و آهک، قیر، کتان و مواد گیاهی قیراندود[15] شده...  این مواد نمایانگر نام، ضمیر، فعل، قید، صفت فعلی[16]، حرف ربط ، حرف اضافه، حروف نداست. »  بدون توجه به  ناهنجاری بین ۹ ماده ی ساختمانی برج بابل و فقط ۸ گروه دستوری ذکر شده، منظور وی یکسان شمردن ساخت برج بابِل و زبان است و به این نحو استدلال می شد که زبان گی لیک  تنها زبانی است که بر سردرگمی زبانی غلبه یافت.  پس از سردرگمی زبانی،   اولین زبان  منظم توسط هفتاد و دو[17] اندیشمند مکتب فنیوس[18]  شکل گرفت. طبق  متن دستورالعمل شعرا « پس ازسردرگمی،  هفتاد و دو مرید با برش و الحاق از زبان های دیگر  این زبان را منظم کردند... و بدین ترتیب دستور این زبان شکل گرفت،  هر آنچه زیبا از سایر زبان ها برای این زبان حفظ شد... و چنانچه موردی بود که در سایر زبان ها نام نداشت، بر آن نام نهادند. (9 ـPoli  1989:187).»   این اولین زبان ماوراءالطبیعی،  آثاری از همریختی  با جهان مخلوق داشت، و تا جایی که نظم عناصر تشکیل دهنده ی این زبان  رعایت می شد، نوعی ارتباط  شمایلی[19] بین گروه های دستوری و مراجع  آن  و یا بین وضع و حالت اشیاء و دنیای واقعی  تضمین می شد.

اما چگونه است که در این زمان خاص  سندی مدعی بر تفاوت های حقوق و کیفیات یک زبان با زبان های دیگر پدیدار می شود؟   نگاهی به تاریخ شمایل نگاری  جالب است. قبل ازانجیل پنبه ای[20]( قرن ۵ یا ۶)  و تا اواخر قرن دهم در  نسخه ای از انجیل و بعد از سنگ تراشی کلیسای سالرمو از قرن یازدهم،  هیچ اشاره ای به برج بابل یافت نمی شود،  لیکن بعد از این تاریخ اشاره وافر ( مینکوفسکی ۱۹۸۳) به علاوه گمانه زنی های نظری فراوانی در همین ادوار آغاز می شود.  بنا براین به نظر می رسد که در این زمان است که سردرگمی زبانی  نه تنها به عنوان  مجازات الهی  برای پاسخگویی به غرور انسان،  بلکه تبدیل به  روایتی تاریخی (  یا ماورای تاریخی)  از یک واقعه  و داستانی از چگونگی  تحمیل زخمی عمیق بر بشریت و مداوای  مجدد آن می شود .

 این دوران که به «تاریک» معروف شد، شاهد  رخداد دوباره ی فاجعه ی بابل بود:  اولین اروپایی ها یعنی بربرهای پر مو،  رعایا، صنتعگران دستی بی سواد و بری از فرهنگ به زبان های متعدد سخن می گفتند که فرهنگ رسمی از آن بی خبر بود.  این دوران پیدایش زبانی بود که امروزه بدان سخن می گوییم. آثاری از اسناد نوشته شده به این زبان مانند «سوگند استرازبورگ[21]» ( ۸۴۲) و کارتا کاپوآنا ( ۹۶۰)  در زمانی متآخر یافت می شوند.

 فرهنک اروپا  دربرخورد با متونی همچو 

 « Sao ko kelle terre, per kelle fini ke ki contene, trenta anni la possette parte Sancti Benedicti,»  or « Pro Deo amur et pro Christian poblo et nostro commun   salvamente,» 

به سردرگمی زبانی خود پی برد.

  با این حال قبل از چنین متونی فرهنگ اروپایی و در نتیجه اروپا وجود نداشت.  اروپا چیست؟  قاره ای است به سختی تقکیک شدنی از آسیا  که بعد از جداییش از پانگه آ [22] و  قبل از آن که  نامی برایش در نظر گرفته شود وجود داشته است.  لیکن اروپایی که  معمولا از آن سخن می رود  بعد از فروپاشی روم و پس از پیدایش قلمرو رومی-ـ ژرمنی  متولد شد.  شاید  نه این تاریخ و نه حتی  تاریخ اتحاد سرزمین های تحت حکومت کرولنژی[23] ها را نمی توان تاریخ پیدایش اروپا دانست. پس چگونه می توان  سر آغاز تاریخ اروپا را مشخص کرد؟ تاریخ جنگ های مهم  نمی تواند کمکی باشد و به جای آن تاریخ رویداد های زبانی باید در نظر گرفته شوند.  در مقابل اتحاد بزرگ سرزمین های روم ( که شامل بخش هایی از آفریقا و آسیا نیز بود)،  اروپا در وحله ی اول  به مثابه برج بابِل زبان های جدید ظاهر شد و تنها پس از آن بود که به موزائیکی از ملل تبدیل شد.

بنا بر این تشکیل اروپا  بر پایه ی  زبان های عامیانه اش بود.  فرهنگ اروپا در وحله ی اول در واکنشی اغلب مضطرب  به این زبان ها سر می گیرد. درابتدا،  اروپا مجبور رودرویی  با از هم گسیختگی زبانی بود و فرهنگ اروپا  تجلی سرنوشت تمدنی چند زبانه شد. آینده ای نگران کننده داشت و سردرگمی زبانی نیاز درمان شد.  برخی به گذشته نگریستند  تا زبان ح.آدم را بازیابند و دیگران  رو به  آینده،  سعی در ساختن زبانی منطقی  به کمال گفتار بهشت، داشتند.

 

عوارض جانبی

 

داستان جستجوی زبان کامل زنجیره ای از رؤیا ها و  ناکامی هاست.  لیکن داستان ناکامی به معنای شکست  داستان نیست. با آن که  این داستانی از  پیگیری رؤیای ناممکن است، با این حال مفید است بدانیم منشأ این رؤیا و امید های پیش برنده ی  این جستجو چه بوده اند.

از این دید، داستان ما فصلی از فرهنگ اروپاست.  فصلی  که طی آن، اروپاییان در حینی که در پی یافتن دلایل و چگونگی  اتحادهای سیاسی و بازرگانی اند،‌ نه تنها به زبان های گوناگونی سخن می گویند که حتی با زبان های ده سال پیش از آن متفاوت است، در برخی مناطق نیز  تفاوت های قومی ـ زبانی باعث جنگ میان آن ها شده است.

 خواهیم دید که رؤیای زبان کامل همواره  راه حلی برای کشمکش های سیاسی و مذهبی بوده است و آن را حتی راه حلی برای غلبه بر مشگلات داد و ستد های بازرگانی یافته اند.  بنا براین تاریخ چرایی جستجوی زبان کامل توسط  اروپا، راز از  تاریخ فرهنگی این قاره می گشاید.

 به علاوه حتی اگر این داستان مجموعه ای از شکست ها باشد،  خواهیم دید که چگونه هر شکست عوارض جانبی خود را به بار آورده است که هرکدام را می توان نوعی موهبت دانست.  بسیاری از میدان های تخصصی امروز ( از علم آرایه شناسی[24] تا زبان شناسی تطبیقی، از زبان رسمی تا هوش مصنوعی و تا علوم شناختی)  از عوارض جانبی جستجوی زبان کامل بوده است.  بنابراین به جاست که  این پیشتازان را ارج نهیم زیرا که اگرچه نه زبان کامل موعود،  بلکه بسیار عرضه کرده اند. 

بالاخره با آزمودن کمبود های زبان کامل که برای جبران کمبودهای زبان های طبیعی ساخته شده بودند، درخواهیم یافت که این زبان های کامل ما نیز بی نقص نیستند.  و این بالاخره، رهایی  ما  از نفرین بابل خواهد بود.  

 

یک الگوی نشانه ای برای  زبان طبیعی[25]

به منظور آزمون ساخت زبان های طبیعی و مصنوعی به مدلی نظری محتاجیم  و از نظریه ی یلمسف ( ۱۹۴۳)[26]   استفاده خواهیم کرد.

یک زبان طبیعی  ( یا هر سیستم نشانه ای دیگر) در دو سطح مطرح می شود. در سطح بیان ، که در زبان طبیعی  شامل ذخیره ی واژه ای، نحو و  آواشناسی است و در سطحی دیگر طیف مفاهیم بیان شده است.  هر کدام ار این سطوح  را می توان به گروه های شکل و محتوا تقسیم کرد و هرکدام  زاده ی  سازمان دهی  پیوسته ای[27]  بی شکل است.

 

                           پیوسته          

                      ……………….

  محتوا                   مفهوم

                     ..............………

                           شکل

 …………………………………….…..................…………

            

            ...................پیوسته          

                       ………......…….

  بیان                        مفهوم

                      ..........…………

                             شکل

 

در مورد زبان های طبیعی،  بیان ـ شکل توسط سیستم آوایی، ذخیره ی واژه ها و  دستور زبان ( نحو)   نمایانده می شود.  از طریق بیان امکانات بیشمار بیان ـ شکل،  بیان ـ مفعموم را تولید می کنیم ، مانند واژه هایی که هر  بیان می کنیم  یا همین متنی که  هم اکنون شما می خوانید.  زبان، از ورای پردازش بیان شکلی اش و از بین بی نهایت  صدا هایی که  انسان قادر به تولید آن هاست،  گروه هایی خاص از آوا ها را انتخاب می کند و بنا بر این دیگر آواها  را که به آن زبان تعلق ندارد نادیده می گیرد.

به منظور معنا دار شدن  آوا های سخن، واژه ای که از آن ها  ساخته می شوند  باید با معنایی در رابطه باشند: یا به زبان دیگر باید محتوایی داشته باشند.   محتوا ـ پیوست  نمایاننده ی هر آن چه می توانیم بیان کنیم یا به آن فکر کنیم  است: جهان، واقعیت ( جسمی یا ذهنی) ، هر آن چه زبان ما  می تواند به آن رجعت دهد.  معذا هر زبان  به شیوه ی  خود، نحوه ی تفکر و سخن گویی ما را از ورای  محتوا ـ شکل،  سامان می دهد.  مثال هایی از چگونگی سامان دادن شکل های محتوا و یا دنیای اطرافمان، را می تواند  در شیوه ی  مرتب کردن رنگ ها از ر‍وشن به تاریک، از سرخ به بنفش،  به  شیوه ای که  واژه های  جنس،  نوع و خانواده  حیوانات را گروه بندی می کنند، و یا آن طور که  ایده های مخالف را مانند بالا در مقابل پایین و یا عشق در مقابل تنفر را در جفت های  معنایی  گروه بندی می کنیم، یافت. 

منظور از  محتوا ـ مفهوم[28]، معنایی است که به بیان ـ مفهوم می دهیم.

شیوه ی مرتب کردن محتوا از زبانی به زبان دیگر متفاوت است.   فرهنگ های مختلف، ممکن است  واژه های رنگ را با ضوابطی متفاوت از  طیف طول  امواج سامان دهند و در نتیجه رنگ هایی  را دریابند و یا نام نهند که فرهنگ ما نشناسد.   شیوه ی سامان دهی  محتوا نیز  ممکن است در زبان ها متفاوت یکسان نباشد. دانشمندی  که به رنگ ها علاقه دارد شاید محتاج به نظامی قار به سامان دادن هزاران رنگ باشد در حالی که افراد معمولا قادربه نامیدن بیش از چند دوجین رنگ نباشند.

معمولا مردم فقط چند نوع حشره را می شناسند در حالی که برای یک حشره شناس چندین هزار حشره وجود  دارد.   شیوه های سامان دادن محتوا بی نهایت است:  یک  جامعه ی روح گرا[29] شاید واژه ی حیات را برای سنگ های معدنی استفاده کند.

از آن جا که زبان،  بیان شیوه های سامان دهی وگروه بندی واقعیت است، زبان های طبیعی لزوما باید نظام های همادین[30] باشند، و تمامیت دید ما را از جهان سامان دهند.  گفته اند که برخی تجربیات شناخته شده در فرهنگ های دیگر و بیان شده  به زبان های دیگر، در زبان ما  نه بیان  و نه در فرهنگ ما تجربه می شوند. با این که این نظری  افراطی است،  در روند نقد زبان کامل، بار ها با آن روبرو می شویم.

 برای توانایی ابراز معنا، یک زبان طبیعی باید بتواند بین عوامل ( و یا واحد های)  بیان ـ شکل و عوامل ( و یا واحد های)  محتوی ـ فرم رابطه ایجاد کند.  به عنوان مثال، واژه ی « سگ ها » را در نظر بگیرید.  بن واژه ی[31] سگ  یک واحد بیان ـ شکل است  که محتوی آن  مثلا «  سگ سانان.»[32] تکواژ[33] s[34]واحد دیگری از بیان ـ فرم است که در آخر کلمات نمایانگر «بیش از یک» است. می گویم در آخر کلمات زیرا که همان s، صدایی است که در ابتدای واژه ی sarrow   [ ـ غم و اندوه ـ]  همان محتوای s قبلی را ندارد[35]، تکواژ نیست و معنی خاصی ندارد.  در واقع، زبان طبیعی  از طریق بیان مضاعف[36] عمل می کند.  واحد های نخستین بیان ( مانند واژه ها،  بن واژه و یا تکواژ در یک زنجیره ی زبانی[37])  معنا دارند ، و احد های بیان دوم ( واکه  های زبان طبیعی) تهی از معنا هستند.  صدای d  در واژه ی dog  ( و در این مورد حتی حرف d به صورت نوشته ی این واژه ) به معنای بخشی از سگ و یا معنای آن نیست.   مثلا در زبان انگلیسی می توان از صدا های واژه ی  dog ( سگ)  واژه ی  کاملا متفاوتِ god ( خدا)  را  ساخت[38].

 به علاوه  در نظریه ی یلمسف دو سطح زبان طبیعی ( شکل و محتوا)  همسان[39] نیستند یعنی  بیان ـ شکل و  بیان ‌ـ‌ محتوی  بر اساس ضوابط متفاوت سامان یافته اند:  رابطه ی این دو سطح  اختیاری است،  و دگرگونی  های شکل به خودی خود به معنای دگرگونی ای متناسب در محتوای مربوط به آن نیست.  اگر به جای  dog  بگوییم log[40]، صحبت از نوعی دیگر سگ و یا حیوان نکرده ایم بلکه چیزی کاملا متفاوت ادا کرده ایم.

معهذا این ویژگی زبان های طبیعی  لزوما خصوصیت سایر  نظام های نشانه شناسی که می تواند همسان36 باشد، نیست. به یک ساعت عقربه ای ‌(آنالوگ) فکر کنید: حرکت عقربه ها منطبق با حرکت زمین به دور خورشید است ، ولی کوچکترین حرکت عقربه ها ( وهر موقعیت جدید ها)  منطبق با حرکت زمین است: این دو سطح نقطه به نقطه بر هم منطبقند.

موارد ذکر شده باموضوع مورد بحث ما بی ربط نیستند زیرا چنانچه خواهیم دید‌، بسیاری از زبان های کامل ( منجمله آن ها که «فلسفی»  خوانده می شوند) در پی چنین  همسانی هستند. آن ها  بیان مضاعف و روابط  ناهمسان را  منشا احتمالی سردرگمی دانسته و در پی انتساب محتوایی مشخص به هر آوا ( با به هر حرفی نوشته ای که نمایانگر صداست)  می باشند.

به علاوه زبان های طبیعی تنها با عوامل معنا شناسی و  دستور شکل نگرفته بلکه جنبه ای عمل گرایانه ( پراگماتیک) نیز دارند  که شامل قوانین استفاده ازآن ها در زمینه های مختلف، موقعیت ها و شرایط گوناگونند.  می توان از زبان به منظور لفاظی استفاده کرد و واژه ها معانی گوناگون می یابند ـ مانند مورد استعاره ها.  برخی پروژه ها در پی حذف  این جنبه های عمل گرایانه و لفاظی  زبان اند و برخی دیگر در پی ممکن ساختن آنند.

بالاخره (و این همان نتیجه گیریی است که در مقدمه آوردم) بسیاری از نویسندگان معتقد به «اصل قابل بیان بودن» هستند که بر اساس آن زبان طبیعی قادر به بیان هر آن چیزی است که از فکر می گذرد. یک زبان طبیعی  فرضا باید قادر به بیان تمامیت تجربیاتمان  ـ روانی و یا جسمی‌ ـ  و در نتیجه بیان دریافت های حسی،  ادراک،  تجرید ها و حتی پاسخ به این سؤال که چرا به جای هیچ، چیزی وجود دارد،  باشد.  در واقع هیچ زبان کلامی توانایی بیان کامل را ندارد:  فکر کنید که تنها با واژه بخواهید بوی اکلیل کوهی[41] را توصیف کنید.  همیشه زبان را با نمایشگری، ادا و  لحن بیان کامل می کنیم، با این حال از بین تمام نظام های نشانه ای توانایی بیان زبان بیشتر است. و به همین دلیل است که هر برنامه ای برای یافتن زبان کامل،  زبان طبیعی و لفظی را به عنوان الگو برمی گزیند.       

    

  [42].

            .................

 

 یادداشت ها: 




ادامه مطلب


نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
دکتر علوی فاضل با اعلام این خبر به روابط عمومی معاونت سنجش و پذیرش گفت: آزمون سراسری كارشناسی ارشد دانشگاه آزاد اسلامی درروزهای پنجشنبه، جمعه و شنبه مورخ هفتم، هشتم و نهم خرداد ماه سال جاری طبق برنامه اعلام شده قبلی برگزار خواهد شد. علوی فاضل با توجه به تماس های مكرر برخی از داوطلبان مجموعه حقوق مبنی بر اینكه امسال سوالات درس آیین دادرسی کیفری از قانون جدید یا قدیم طراحی خواهد شد، گفت: مبنای طراحی سوالات برای آزمون پیش رو قانون جدید خواهد بود؛ لذا داوطلبان می بایست برای آماده سازی خود قانون جدید را مورد مطالعه قرار دهند. وی در پایان به داوطلبان توصیه كرد: درصورتیكه هر داوطلبی با سوال یا ابهامی مواجه شد به روابط عمومی معاونت سنجش و پذیرش مراجعه كرده یا سوالهای خود را از طریق سایت www.azmoon.org مطرح تا كارشناسان در اسرع وقت به آنها پاسخ گویند. لذا تأكید می شود كه داوطلبان به منابع غیر رسمی اطمینان نكرده و مبنای دسترسی خود به اطلاعات را صرفاً روابط عمومی معاونت سنجش و پذیرش قرار دهند.



نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
امبرتو اکو برگردان عاطفه اولیایی

داستان ما بر تمام داستان های دیگر مزیت دارد زیرا که از آغاز پیدایش سر می شود.  قبل از هر چه، آفریدگار سخن گفت که  «بگذار روشنایی باشد.»  و بدین تربیب زمین  و بهشت را آفرید و با بیان الهی، «نور پدیدار شد». ( سِفر پیدایش ۱:۳-۴). بنا برا ین آفرینش با سخن آغاز شد.  از طریق نامیدن اشیاء بود که آن ها را آفرید و بدان ها مقام  هستی بخشید:  « و پروردگار نور را روز خواند و تاریکی را شب ... و آسمان را بهشت.» ( ۱:۵،۸)

در سِفر پیدایش ۲:۱۶-۱۷، پروردگار برای اولین بار با انسان صحبت کرده و معاهده های بهشت زمینی را در اختیارش می گذارد و او را از خوردن  ثمر درخت دانش خوب و بد منع می کند.

روشن نیست پروردگار به چه زبانی با آدم سخن گفت . سنت  آن را زبان نور درونی خوانده است،  زبانی که پروردگار، همچون در سایر بخش های انجیل،   نیت خود را از طریق رعد و برق ابراز می کند.   با این تفسیر، باید چنان زبانی باشد که با وجود ترجمه نشدنی بودنش، با  مشیت الهی برای شنونده قابل درک است.

 فقط در این لحظه است ( ۲:۱۹)  که « پروردگار تمام حیوانات زمین و پرندگان هوا را شکل بخشید و به نزد آدم آوردشان تا ببیند وی چه نامی به آن ها می دهد.»  تفسیر این قطعه امری  فوق العاده ظریف است.   به روشنی با زیر مایه ای مشترک در سایر ادیان و اساطیر روبرو هستیم:  یک قانون گذار ازلی، یک نام گذار، خالق زبان. با این حال روشن نیست آدم  بر چه اساسی  نام حیوانات را اختیار کرد؟  روایت ولگاته[2]، مرجعی برای برای درک فرهنگ اروپا، نیز درگشودن این رازکمکی نمی کند. بر اساس ولگاته، آدم حیوانات مختلف را «به نام خوشان خواند[3].»  روایت انجیلِ ترجمه شده به دستورجیمز[4] نیز راهشگا نیست: «  آدم هر آنچه حیوانات را نامید، از آن پس نامشان شد.»   ولی آدم به دو معنا می توانست حیوانات را به نام خودشان بخواند:  یا نامی به آن ها داد که از قبل برای آن ها تعیین شده بود و یا این که بر اساس سنتی که خود برقرار کرد، نام هایی را بدان ها داد که تا امروز مورد استفاده قرار می گیرند. به تعبیر دیگریا نام هایی را که آدم بر حیوانات نهاد،  می بایست در اصل  به آن ها داده  می شد و یا این که به سادگی نام هایی اختیاری بودند که به تصمیم نام گذار انتخاب شده بودند[5].

 حال به سِفرِ ۲:۲۳  می گذریم.  آدم برای اولین بار حوا را می بیند  و اینجاست که خواننده برای اولین بار اززبان آدم  می شنود. در انجیل به  روایت جیمز آدم می گوید: :« این استخوانی از استخوان های من و بدنی از بدن من: نامش زن خواهد بود...  .»   در ولگاته[6] این نام Virago است ( برگردانی از ایشها، مؤنث ایش: مرد به زبان عبری). با در نظر گرفتن واژه ی مورد استفاده ی آدم ( Virago) و نیز این که در سِفرِ ۳:۲۰ همسرش را حوا ، یعنی «زندگی» می خواند ( چون  وی مادر همه زنده هاست) روشن می شود که نام ها نه اختیاری بلکه کمینه از نظر واژه شناسی «درست[7]» بودند.

 در سِفرِ   ۱۱:۱به وضوح  دوباره با این زیر مایه ی زبان شناختی مواجهیم: گفته شده است که بعد از طوفان، « در تمام زمین به یک زبان سخن می گفتند و یک گفتار داشتند.» لیکن بادسری و تکبر انسان، وی را به رقابت با پروردگار برانگیخت و انسان به ساختن برجی برآمد که تا به عرش سرکشد.  برای مجازات انسان و متوقف کردن ساختمان برج، پروردگار فکر کرد: «  فرود آییم، و زبانشان را چنان در هم ریزیم تا هرگزگفتار یکدیگر را نفهمند...  و در نتیجه نام برج بابل[8] خوانده شد.  زیرا که پروردگار  زبان تمام زمین را در هم ریخت: و از آن پس  آن ها را  در سراسر زمین پراکند.» ( سِفرِ ۱۱:۷ و ۹)  به عقیده ی بسیاری از نویسندگان عربی‌[9] برهم ریختگی و سردرگمی زاده ی ضربه ی روحی ناشی از  مشاهده ی منظره ی  بدون شک وحشت انگیز ازهم پاشیدن برج  بوده است. این البته تغییری در موضوع نمی دهد:  داستان انجیل و نیز سایر اساطیر ( با کمی تفاوت)‌ به سادگی بیان این موضوع است که در دنیا زبان های گوناگونی وجود دارد.

با این حال، داستان اگر به این شکل روایت شود هنوز ناکامل است.  به سِفرِ ۱۰ توجه نکرده ایم. در این سِفر، با ذکر پراکندگی پسران.نوح پس از طوفان، به پسران یافث[10] می پردازد که « از آن ها  کرانه های جنتایل [11]تفکیک شد و هر کس در پی زبان، قوم و خانواده ی خود شد.» ( ۱۰:۵) همین نظر در مورد پسران حام (۱۰:۲۰) و سام  ( ۱۰:۳۱)[12]  نیز آمده است.  چنین تکثر زبانی را قبل از برج بابل چگونه می توان تفسیر کرد؟   همان گونه که سنت  پیکر نگاری و تندیس پردازی بعد ها نشان داد،‌  سِفرِ ۱۱ متنی بسیار نمایش مانند است. در عوض داستان سِفرِ ۱۰ کمتر نمایشی است.  به روشنی، سنت بر داستانی تآکید دارد که تکثر زبان را نتیجه ی فاجعه بار سردرگمی پس از برج بابل و لعنتی الهی می داند.   سِفرِ ۱۰ (زمانی که مطرح می شد) به یادداشتی بر پرکندگی لحجه های قبایل تقلیل می یافت و نه داستان تکثر زبان ها.

بنابراین، به نظر می رسد سِفرِ ۱۱  مفهومی روشن و صریح دارد: در ابتدا فقط یک زبان بود، سپس، با توجه بر تکیه بر سنن مختلف، هفتاد یا هفتاد و دو.  این داستان سرآغازی بود برای « بازگرداندن» زبان آدم.  در عین حال، سِفرِ ۱۰ با تمام موارد سؤال برانگیز دست نخورده مانده است. اگر زبان ها پس از نوح متفاوت بودند چرا نمی توان تصور کرد که قبل از آن نیز چنین بوده است؟  این خود شکافی است بر اسطوره ی بابل.  اگر زبان ها نه به علت تنبیه الهی بلکه به دست روندی طبیعی متکثر شده بودند، چراباید این امرلعنتی الهی محسوب شود؟

 هر از گاهی برخی سِفرِ ۱۰ را در تضاد با سِفرِ ۱۱ تفسیر می کنند و نتیجه ی آن با در نظر گرفتن زمینه ی فلسفی ـ دینی حاکم،  کم و بیش ویرانگر است.      

 

-  قبل و بعد از اروپا

 

داستان های تعدد زبان در اساطیر و خداتبارنامه ها بسیارند.[13]  با این همه آگاهی از تعدد زبان ها یک موضوع است و این تعدد را زخمی دانستن و التیام آن را یافتن زبانی کامل موضوعی دیگر است.  قبل از جستجوی زبان کامل باید به این نتیجه رسیده باشیم که زبانمان کامل نیست.

با در نظر گرفتن  محدوده ی اروپا، ‌یونانیان از مردمانی که به زبان هایی  دیگر گفتگو می کردند آگاهی داشتند وآن ها را بربر ( Barnaroi)، کسانی که بطور نا مفهوم  مِن مِن می کنند، می خواندند . رواقیون  با درکی بالاتر از نشانه شناسی، به خوبی می دانستند که مراجع اصوات زبان یونانی در ذهن بربر ها نبز وجود دارد و با ندانستن زبان یونانی بربر ها  قادر به درک این تطابق نیستند. بربرها  از دید زبان شناسی و فرهنگی، سزاوار توجه نبودند.

فیلسوفان یونانی، زبان خود را  زبان خرد می دانستند.  فهرست های ارسطو کاملا بر اساس گروه بندی های دستور زبان بونانی است. این امر بطور آشکار ادعائیه ای بر نخستینی[14] زبان یونانی نبود: به تنهایی به معنای هماهنگ بودن افکار با بیان گر[15] آن بود. کلام[16]،  فکر بود و کلام گفتار. از آنجا که گفتار بربر ها شناخته نشده بود، فکر کردن به زبان بربری نیز ناشناس بود. اگر یونانیان به خرد و درایت مصریان اذعان داشتند، به دلیل آن بود که این خرد به زبان  یونانی به آن ها توضیح داده شده بود.

 با گسترش تمدن یونانی، وجهه ی زبان یونانی نیز متحول شد. در ابتدا به تعداد متون یونانی زبان یونانی وجود داشت [17]. لیکن پس از تسخیرات اسکندر، زبان کواینه[18]  که زبان پولیبیوس، سترابون، پلوتارک و ارسطو بود گسترش یافت و در مدارس تدریس می شد.  این زبان به تدریج زبان رسمی تمام  سرزمین های تسخیری اسکندر در حوضه ی مدیترانه شد. اشرافیت و روشنفکران  به یونانی سخن می گفتند و در مباحث علمی،‌ فلسفی، تجارت و سیاست  حتی در زمان تسلط رومیان نیز از این زبان استفاده می شد.  و بالاخره زبان ترجمه ی  اولین متون مسیحیت (اِسفار و ترجمه ی کتاب مقدس یهودی[19] در قرن سوم پیش از میلاد)و زبان پدران[20] کلیسا بود.

  تمدنی با زبانی بین المللی  نگران تکثر زبانی نیست. لیکن می تواند در باره ی « درست و بر حق » بودن زبان خود نگران باشد. درکراتیلوس[21]  افلاطون همان سؤالی را می پرسد که خواننده ی اِسفار:   آیا نام گذار بر اساس طبیعت اشیاء[22] نام ها را انتخاب کرد؟  ارموگن[23]  معتقد است که نام ها بر اساس قانون و یا عرف انتخاب شده بودند[24].   سقراط با  ابهام از این نظریات صحبت می کند. بالاخره، پس از چندی تسخر و ریشه یابی واژه ها که نه مورد قبول اوست و نه افلاطون، سقراط نظریه ی خود را بیان می کند:  دانش نه بر اساس رابطه ی ما با نام اشیاء بلکه با خود اشیاء  و یا بهتر با ایده ی آن ها شکل می گیرد. در این متن هر گفتگویی در باره ی زبان کامل بر محور سه امکانی که در ابتدا ذکر شده بود می چرخد.  با این همه هدف متن طرح زبان کامل نبود: افلاطون بدون آن که به زبان کامل روی داشته باشد،  پیش شرایط کفایت معنایی[25] زبان را مطرح می کند.

در حالیکه کواینه یونانی زبان مسلط سرزمین های کناره ی  مدیترانه بود، لاتین زبان امپراطوری می شد یعنی زبان مشترک اروپای تحت لژیون روم که بعد ها زبان کلیسای روم شد.  باری دیگر، تمدنی با زبانی مشترک بین مناطق مختلف، از تکثر زبانی ابایی نداشت. فرهیختگان به یونانی گفتگو می کردند و بقیه به زبان بربری و با کمک مترجمان این وضع ادامه یافت تا زمانی که بربر ها نیز شروع به استفاده از زبان لاتین کردند.

معهذا، در قرن دوم میلادی، کفایت بیانی کل تجربیات توسط  تنها زبان های یونانی و لاتین  به سؤال کشیده شد.  در دنیای یونانی ـ رومی،  به تدریج  جریانات فکری چندی گسترش یافت که به مغ های پارسی،  الهیات مصری به نام  تحوت ـ هرمس [26]، پند های  کلدانی[27] ، و حتی سنن فیثاغورثی و اورفئوسی[28] (که با وجودی که زاده ی یونان بودند، تحت تأثیر چشمگیر فلسفه ی خرد گرایی بودند) استناد  می شد.

 در این زمان، خردگرایی کلاسیک که در طی قرون  پرورده شده بود، دیگر کهنگی خود را آشکار می کرد و همراه آن، مذهب سنتی نیز دچار بحران شد.  بت پرستی کاملا جنبه ی صوری یافته بود و به تنهایی نشانه ی وفادری بود.  هر قومی خدای خود را می پرستید.  در پانتئون ( معبد خدایان) تضاد ها، مترادف ها، هم نامی و هم آوایی نام ها  کسی را نمی آزرد.

چنین سطحی از روامداری را در ادیان،  فلسفه و دانش را پادآمیزی و التقاط[29] می نامند.

یکی از نتایج  چنین پادآمیزی، رشد نوعی مذهب گرایی در روان حساس ترین افراد بود.  این تفکر تجلیش را در یک روح جهانی، روحی که مشابها مشتمل ستارگان و اشیاء زمینی بود، می یافت.   روح ما بخشی از این روح عظیم جهانی بود.  از آن جا که خرد فیلسوفان ناتوان از ارائه ی حقایق در موارد پر اهمیت ( همچون روح جهانی)  نبود، مردم به درک موضوع از طرق غیر عقلایی،  همچو رؤیت و ارتباط با  پروردگار پرداختند.

تفکر فیثاغورثی در چنین شرایطی دگر بار  پا به عرصه ی وجود گذاشت.  فیثاغورثیان از ابتدا، خود را نگهبان دانشی پنهان و عرفانی پنداشته و آیین های گذر به جا می آوردند.   درک آن ها از قوانین  موسیقی و ریاضیات،  ثمره ی  وحی  شمرده می شد که از مصریان دریافته  بودند.  لیکن دردومین دوره ی رواج افکار فیثاغورثی، تمدن مصری توسط یونانیان و رومیان برانداخته شده بود.  مصر خود در این زمان معمایی شده بود به پیچیدگی  خط نقشی[30] . با این حال هیچ چیز مسحور کننده تر از خردی مرموز  نیست: از وجودش اطمینان داریم ولی نمی دانیم چیست. بنابراین در در دنیای خیال، همچو چیزی بی نهایت ژرف جلوه می کند.

دیوژن لائرتیوس در کتابش: زندگی فلاسفه که در قرن سوم میلادی نگاشت، آورد که تنها دلیل کماکان ناشناخته ماندن  چنین خردی  ناشناخته بودن زبانی است که آن را بیان می کند. وی نوشت:  « برخی معتقدند که فلسفه از میان بربر ها برخاست : مغ های پارسی، کلدانیان، بابلی ها، آسوریان، زاهدان برهنه ی هندی[31]، کاهن های جادوگر سِلت وغلاطیان[32]. »  یونان کلاسیک بربر ها را قومی می دانستند که حتی قادر به بیان سخن نبودند.  لیکن حالا به نظر می رسد این مِن مِن کردن های مملو از خردی مستتر،  زبانی مقدس بود[33].

 

 دلیل  ارائه ی خلاصه ای از فضای فرهنگی  آن زمان  تأثیری است که  بر داستان ما دارد. در حالیکه در آن زمان هیچ کس پیشنهاد بازسازی یک زبان کامل را نکرد، احتیاج آن به طور گنگی حس می شد.  در ادامه خواهیم دید که چگونه این فکردر  دوازده قرن بعد یعنی در فرهنگ نوزایی و انسان گرایی ( و نیز پس از آن) به ثمر نشست و این نکته محور داستانی است که در زیر برایتان خواهم گفت.

    

   بادداشت ها 

[1]  From Adam to Confusio Linguarum  from The search for perfect language

  مقاله ای از کتاب: به دنبال زبان کامل

[3] “Nominibus suis”

[4]  پادشاه انگلیس ۱۵۶۷-۱۶۲۵  

[5] Ad placitum

[6] .استWycliff   در برگردان انگلیسی این متن اکو،مترجم،James Fenteres، توضیح می دهد که اشاره یاکو به ولگاته ی برگردان

[7] اکو از واژه ی  right استفاده می کند که می تواند به معنای « به حق »  نیزباشد

[8] واژه ی lbabe به معنای همهمه ـ گیجی ,ونیز  نام برج بابل است وبرای خوانندگان انگلیسی زبان  موردی از بازی با واژه  نیز ارائه می کند

[9]. یاداشت اکو: ر.ک به  Borst  ۱۹۵۷-۶۳: ۹, I,II:

[10]  سومین پسر ح.نوح

[11]     سواحل غربی مدیترانه و جزایر آن ها: http://www.biblestudytools.com/encyclopedias/isbe/isles-of-the-gentiles.html

[12] پسران نوح-ـ  سام پسربزرگ تر بود  

[13] Bosrt 1957-63: I.1

[14] primary

[15] vehicle

[16] Logos  کلام پروردگار نیز معنی می دهد

[17] Meillet 1930:4

[18]  کواینه  Koine(آمیزه‌ای از گویش‌های یونانی Attic و Ionic و غیره که

در عهد باستان در مدیترانه‌ی خاوری رواج داشت و انجیل عهد جدید

نیز به این گویش یونانی نوشته شده است

[19] Septuagint

[21] Cratylus( مکالمات افلاطون)

[22]  physis

[23] Ermogene

[24] nomos

[25] semantic adequacy

[29] syncretism

[30] هیروگلیف

[31]Gymnosphists of India

[32] .         گالاتیا یا غلاطیه نام سرزمینی باستانی در بلندی‌های میانه آناتولی در ترکیه کنونی است.

 رجوع به نامه ای که پل مقدس به اهالی غلاطیه نوشت

[33] Festugiere, 1944-45:





نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :


( کل صفحات : 41 )    ...   5   6   7   8   9   10   11   ...   
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :